SOS Telefonische Hulpdienst: 0900-0767

Ik ben zo verdrietig.

Het gesprek :
Ik hoor eerst helemaal niets… dan gekraak en gesniffel. Ik herhaal nog eens rustig '‘u spreekt met een medewerker van de Telefonische Hulpdienst'. Ik hoor dat aan de andere kant van de lijn iemand zijn keel schraapt. Ik krijg de indruk dat het moeilijk is voor degene die belt om te beginnen. Om de beller op z'n gemak te stellen, zeg ik ‘doe maar rustig aan'. Dit lijkt een opening te bieden. Een jonge vrouwenstem hoor ik snikkend zeggen ‘mag ik even met u praten?'. ‘Ja zeker, ik ben er voor je'. Ze vertelt dat ze niet goed weet hoe te beginnen. Maar gaandeweg voelt ze zich vrijer en vertelt ze dat het allemaal niet mee zit en ze depressief is. Eigenlijk zou ze van alles moeten van zichzelf: er staat een grote afwas, er moet nodig gestofzuigd en er ligt nog een huiswerkopdracht.

Maar nu lijkt er eerst aandacht te moeten zijn voor haar depressie . 'Of is het dat niet mevrouw', vraagt ze mij. Ik zeg haar. Dat ze eerst maar 's rustig moet vertellen over wat er gebeurd is. Ze vertelt wat haar zo verdrietig maakt: ze loopt stage in de gehandicaptenzorg en ze heeft een slechte beoordeling gehad, terwijl ze zo haar best heeft gedaan. Dat lijkt me inderdaad behoorlijk vervelend. Haar gevoel te falen, steekt de kop op. Die faalangst had ze vroeger ook, ze dacht dat het haar niet meer zo kon raken.

Daar baalt ze nu van. Stelt ze zichzelf weer teleur. Haar zusje heeft autisme, zij was altijd degene met wie het goed moest gaan. Oud verdriet steekt de kop op. Ik vind het best begrijpelijk, zeg eerlijk dat dit mij ook wel eens overkomt. ‘Oh, gelukkig'. Ik zeg: ‘gek hè, hoe oude pijn een mens soms dwars kan zitten en iets ogenschijnlijk kleins je heel rot kan laten voelen. Maar ja, wel logisch én ook lastig hè'. We lachen. Ze zegt: ‘ja eigenlijk wel'. Even hierover praten heeft haar opgelucht, nu maar eens kijken of ze na even te ontspannen aan haar opdracht kan beginnen… En die afwas… die komt morgen wel.

Terug naar voorbeelden >>