SOS Telefonische Hulpdienst: 0900-0767

M'n kinderen zijn de deur uit. Het is leeg in huis. Ik weet me geen raad, ik heb geen taak meer.

Het gesprek:
'Het lijkt of het u overvalt, zag u het aankomen?' Dat tussenzinnetje ‘ik weet me geen raad' valt me erg op, daar wil ik graag over praten. Mevrouw vertelt dat ze 4 kinderen heeft die in een half jaar het huis uit gegaan zijn. Min of meer bij toeval zo snel achter elkaar. Ze heeft als moeder alles voor ze gedaan, zo ook actief geweest op de scholen. Haar eigen ouders leven niet meer dus voor wie kan ze nog zorgen. Ze kan toch moeilijk gaan zitten wachten tot er kleinkinderen komen. We praten over rollen die zij koos in haar leven en over de vanzelfsprekendheden die nu weg zijn. Mevrouw voelt zich alleen en verdrietig. Ik maak een sprongetje naar datgene wat ze goed kon in haar 20er jaren. Misschien is daar iets bij wat de moeite waard is om weer op te pakken.

Ze herinnert zich dat ze met twee buurvrouwen altijd van lappen stof leuke kussens maakte voor de derde wereld. Ze twijfelt omdat ze niet goed durft om in haar eentje zich aan te sluiten bij een hobbyvereniging ofzo. Ze zegt ineens: 'Ik ben niet alleen de kinderen kwijt, maar m'n zelfvertrouwen ook'. We zijn allebei even stil, dat was geen gemakkelijke gewaarwording voor haarzelf.

Terug naar voorbeelden >>